lastig

By Financieel onafhankelijk in 10 jaar! - maart 20, 2016

In januari hebben wij aangeboden om mijn zus te gaan begeleiden om uit de schulden te komen, op haar verzoek. Het water stond haar behoorlijk aan de lippen, aangezien ze haar huis wilden verkopen. Gelukkig hebben we een betalingsregeling kunnen treffen en de komende 6 maanden wordt het op de blaren zitten, maar kan ze de volledige achterstand weg werken.

Ze zijn voortvarend van start gegaan en ondanks het krappe budget gaan ze er goed mee om. Bij de verjaardag van de jongste dochter hadden ze wat spullen verkocht voor een mooi cadeau voor haar. Nu was de middelste dochter jarig en zij werd 16. Een meisje wat veel moeilijkheden heeft gekend in haar jeugd. Nu wilde zus voor haar 16e verjaardag haar wat speciaals geven; een televisie. Want dat had ze wel verdiend. En daar ging het mis. Met geleend geld van mijn ouders kocht ze een nieuwe tv.

Tegen de gemaakte afspraken in ging ze dus weer schulden aan. Man en ik besloten het gesprek met haar aan te gaan om haar te laten zien dat dit compensatiegedrag de reden is waarom ze zo diep in de schulden zitten. En terwijl ik dacht dat dit haar ogen zou openen schoot ze vol in de verdediging. Het was haar leven, haar keuze en wie waren wij om hier over te oordelen?  Ze kon het later gewoon terug betalen.  Dat terug betalen geloof ik wel, maar anderhalve maand geleden zat zij huilend bij ons voor hulp.  Ze wilde haar leven beteren en ruimte in haar budget is er op dit moment helemaal niet. Het is de tering naar de nering zetten.

Ze wil wel van de schulden af, maar haar levensstijl niet aanpassen. Zo blijf je natuurlijk in een vicieuze cirkel. Ik ben licht teleurgesteld in haar reactie en ze is niet meer op het gesprek terug gekomen. We hebben wel afgesproken dat als ze weer gaat lenen, wij haar de pasjes terug gaan geven. We kunnen onze kostbare tijd wel beter besteden als zij zich niet aan de afspraken wil houden, maar lastig blijft het wel.

Iemand een idee hoe ik haar ogen geopend krijg?

  • Share:

You Might Also Like

21 reacties

  1. Het klinkt hard maar als ze niet met jullie mee wil gaan dan je vingers er van aftrekken!
    Dat zal pijn doen, maar anders leert ze het nooit.
    En jullie hebben er dubbel zo veel zorgen over en verdriet!
    Zo zou ik het doen.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Waarschijnlijk kan ze beter geholpen worden door een schuldhulpmaatje of bewindvoering. Jij staat te dichtbij. Hoe goed je het ook doet of bedoelt. Vreemde ogen dwingen beter.
    En mocht ze haar uitgavenpatroon ook dan niet willen aanpassen, dan staat het iig niet tussen jou en je zus in.
    Een tip uit ervaring. Ga nooit geld voorschieten of lenen aan haar. Wij hebben slechte ervaringen hiermee. Als het dan op terugbetalen aan komt krijg je de meest onwaarschijnlijke smoesjes te horen (fout bij de bank...) maar het geld zie je niet meer terug.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Niet. Jij kunt haar de ogen niet openen. Dat moet ze echt zelf doen. En doordat je emotioneel heel erg betrokken bent heb ik het gevoel dat jij het idee hebt dat jou zus jou laat vallen. Terwijl ze zichzelf laat vallen. Een hele moeilijke levensles: laat het los en trek het je niet persoonlijk aan. En verder geef ik Yelena Yeli helemaal gelijk.
    Daarnaast denk ik dat je nu ook nog hele andere prioriteiten hebt. Sterkte met alles.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik denk dat jullie nu moeten overwegen wat de sanctie is op het niet nakomen van de afspraak. Is 1 keer de fout ingaan/ terugvallen in oud gedrag reden om de hulp te stoppen of hoeveel keer mag dat voordat jullie stoppen met begeleiden. Het lijkt mij heel lastig om dit te bepalen.
    Bedenk zelf waar jullie grens ligt in het willen helpen en geef het ze anders terug zonder ruzie te maken. Leg in dat geval uit dat het anders ten koste van jullie energie en emoties.

    Of een andere manier om er over na te denken : hoe zou jij reageren als het om leerlingen ging?

    Succes!
    WG

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Als haar huurschauld is opgelost dan pas. Belangrijkste is om te vragen naar haar doelen. Als je een doel hebt, kun je daar naar toe werken. Nog een paar maanden. Doelen zijn het belangrijkst.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Niet! Ze zal het zelf moeten inzien. Blijkbaar heeft ze het absolute dieptepunt nog niet bereikt! Ik zou er geen tijd en energie meer insteken op dit momenten. Haar keuzes en haar problemen!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Wat is de reden dat jullie ouders haar geld lenen? Zijn zij niet op de hoogte van de situatie?

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ze zijn op de hoogte, maar gaan mee in de emotie, omdat kleindochter het zo moeilijk heeft.

      Verwijderen
    2. Als je het moeilijk hebt dan heb je dat vanwege je emoties. je bent boos, verdrietig of anderzins om iets. Een tv of ander kado, lost de onvrede die onder de emoties zit niet op. Je kijkt een uurtje tv en na dat uurtje afleiding heb je nog steeds dezelfde k-gevoelens. Aandacht, begrip en geduld om naar haar emoties, wensen en behoeften te luisteren en uitleggen dat 'alles wel leuk is, maar niet dat alles kan', is een betere weg. Ik kies meestal voor geluk op iets langere termijn (6 mnd)ipv op korte termijn (nu) en mijn ervaring is dat je dat goed kunt uitleggen. Volgens mij zal er ook zo een gesprek met Zus moeten plaatsvinden, maar of jij dat moet doen? Je bent zus, geen bewindvoerder, al heb je deze rol nu wel op je genomen. Je bedoelt het goed, maar je hebt de professionele afstand niet. Er zit jaren en jaren van zusterschap tussen, laat de familieband niet kapot gaan aan iets waar mijn inziens professionele hulp voor nodig is. Sterkte (voor allemaal!)
      Grtjs, Astrid C.

      Verwijderen
  8. Ik denk ook niet dat jullie hen de ogen kunnen openen. Het is heel lief en goed bedoeld en verstandig dat jullie ze iig niets meer lenen, maar er zit gewoon iets goed fout in die mindset. En dan moeten ze echt zelf een keer flink op de blaren zitten. Tot nu toe worden ze toch nog steeds tot op zekere hoogte gered. Dit soort dingen zouden ze zelf in moeten zien. En als ze dat nog niet doen, dan zitten ze er - voor hen - gewoon echt nog niet diep genoeg in.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Uit eigen ervaring geef ik de tip om je zus door te verwijzen naar professionele schuldhulp. Wij wilden jaren geleden zwager helpen maar uiteindelijke leidde die alleen tot en verwijdering en nare situatie. Als hij de mist in ging, gaf hij ons de schuld of duurde uit schaamte niets te zeggen of te doen. Hij had ook het gevoel dat we teveel verwachtingen hadden. Uiteindelijk is het goed gekomen door hulp van buitenaf en een nieuwe vrouw in zijn leven.
    Nic

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Wist je dat als je een coachingstraject oid aangaat voor schulden, dat je een document moet ondertekenen met de afspraak dat je ook de gegeven adviezen opvolgt. Als je dat niet doet kan de coaching gestopt worden. Ik vind dat wel goed, want zo kiezen mensen bewuster. Ik denk dus dat je absoluut 'hard' mag zijn, en consequenties mag verbinden aan het gedrag.

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Poeh, wat een stress. Goed dat jullie het gesprek aangingen! En verder helemaal eens met de hiervoor gegeven adviezen en wijze raad. Familie helpen is niet zo makkelijk.

    Verder had ik nog een andere gedachte....zo'n tv, dat levert een 16jarige niets op...niet echt. Meer samen doe met paps of mams weer wel...contact met elkaar, dat is onbeschrijflijk en onbetaalbaar, zeker als je net een moeilijke periode achter de rug hebt. Dat hoeft niet eens geld te kosten, boterham en flesje drinken mee en samen wandelen, de natuur in(ook al zo helend)Die tv is dat meiske echt weer vergeten als ze 34 is. Maar goed, dat zijn mijn gedachten. Mijn dochter kreeg een ontbijt op bed toen ze zestien werd en een zelfgemaakte taart en vast ook een klein kadootje. Geen klacht gehoord van haar.

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Jij kan haar de ogen niet openen! Als je hulp aanbied voor iets dat zo diep geworteld zit, moet je (nog) duidelijker afspraken maken. Hulp is alleen voorradig, als zij zich aan de regels houdt die jullie opstellen. Wil ze dit niet... dan ook geen hulp. Klinkt hard, zo voelt het ook; maar een andere optie is er niet. Anders ga jij zelf er aan onderdoor. (jammer dat je ouders geen nee hebben gezegd toen ze kwam om geld)

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Jij kunt haar niet helpen voordat ze zelf de nut en noodzaak ervan inziet en dat doet ze blijkbaar niet. Je moet haar zien als een verslaafde, die kun je als familie ook niet echt helpen, hoogstens aan de zijlijn steunen als ze met behulp van professionals haar probleem aanpakt. Ik zou haar dat advies geven en zelf je handen er vanaf trekken. Zoals iemand al zei: blijkbaar zit ze er nog niet diep genoeg in. Ze werd ook defensief toen je er iets van zei, als je niet uitkijkt heb je straks een hok vol ruzie. Sterke met het nemen van een besluit.

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Je geeft bij je reactie ook aan dat je ouders mee gaan in de emotie. Die zijn op dit moment medeplichtig. En wel geholpen willen worden maar niet zien dat het aan levensstijl schort. Ik denk ook loslaten want het zal je frustreren. Ik zou het niet lang kunnen volhouden. Het is all the way of zoek het dan zelf uit. Misschien slim om inderdaad iemand te nemen die er verder van af staat.

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Wat vervelend zeg, voor jullie allemaal. Zelf probeerde ik ook eens een kennis te helpen. Ze zat al in de WSNP, en nog wilde ze geen enkele moeite doen om er iets van te maken. Gevraagde gegevens niet inleveren, vol met de hakken in het zand en maar roepen hoe oneerlijk het was dat haar opeens inwonende zoon werd geacht bij te dragen in het inkomen. Zij had hem kostgeld moeten laten betalen.
    In elk geval: het is als trekken aan een dood paard. Als iemand het licht niet ziet kan je die ogen proberen open te doen maar de hersens registeren dan alsnog niets omdat ze gewoon niet denken dat ze ermee geholpen zijn, maar alleen maar boos zijn omdat hen iets ontnomen wordt, ofzo. Heel vermoeiend.
    Ik begrijp dat je wil helpen maar ze moet het zelf willen. Niet alleen van de schulden af, maar ook begrijpen dat ze zich dingen zal moeten ontzeggen, hoe vervelend ook. Dat kan jij niet voor haar doen. Helaas. Sterkte ermee meid.

    BeantwoordenVerwijderen
  16. Misschien kan je hier nog wat mee..?

    http://www.mrmoneymustache.com/2012/03/22/selling-the-dream-how-to-make-your-spouse-love-frugality/

    Show why Money is Even More Useful when you Don’t Spend it

    BeantwoordenVerwijderen
  17. First understand, than be understood. Aldus meneer Covey. Wellicht kan je er in deze situatie ook wat mee. Als je zo'n verhaal van die tv hoort, wellicht kan je dan eerst een proberen om te begrijpen waarom je zus dit zo heeft gedaan. Hoe is ze tot dat besluit gekomen? Wat maakt dat dit een noodzakelijke aankoop was? Hoe had jij kunnen helpen zonder dat je zus had hoeven lenen? Hoe ziet je zus dat?
    Echt, vaak maakt het zo'n verschil als mensen het gevoel hebben dat er naar ze geluisterd wordt, daarna zal je vast een ingang zien om je zus te kunnen helpen.
    Succes!
    Inte

    BeantwoordenVerwijderen
  18. Ohh met zo'n reactie "wie zijn jullie dan" was ik meteen klaar geweest ze had alle pasjes terug gekregen en het maar lekker uit gezocht... dan maar met een (tv) doos onder de brug slapen!
    Wat zijn jullie geduldig!

    BeantwoordenVerwijderen
  19. Ik heb dit ook meegemaakt met mijn zus. Ze heeft al diverse keren bij mijn moeder geleend en niet altijd terugbetaald. Daar heeft ze nog een achterstand van 1500 euro. Bij mij één keer geleend, maar teruggekregen.
    Toen haar het water echt aan de lippen stond vroeg ze mijn hulp. Heel erg lang heb ik erover gedaan om inzicht te krijgen in haar schulden. Alles genoteerd en een overzicht gemaakt van haar lasten en hoeveel ze kon opnemen om van te leven.
    Uiteindelijk heb ik besloten om een gedeelte van haar schulden af te lossen. Manlief hoopte dat er niet meer lijken uit te kast zouden vallen. Ik heb wel als voorwaarde gesteld dat ik de schulden zelf zou afbetalen. Toen ik bij een bepaalde balie stond om te betalen werd ik naar binnen geroepen. De betreffende heren die daar zaten hebben mij geadviseerd om niet te betalen. Ze had nl. nog heel veel meer openstaand dan datgene wat ze mij gezegd heeft.
    Ze moesten twee dagen later zelf komen en zouden een aantal maanden uitstel van betaling krijgen.
    Ik heb diezelfde middag, op advies dus van deze heren en in overleg met mijn man, besloten om mij terug te trekken en niet te schulden af te betalen.
    Het heeft vele maanden geduurd voordat zij en haar man mij dit niet meer kwalijk namen.
    Ik heb nog eens gevraagd hoe het is, maar zij zegt goed.
    Ik voel me er niet meer schuldig om. In goede tijden had ze gewoon moeten reserveren en dat hebben ze nooit gedaan. Dat was hun keuze en niet de mijne.
    Het betekent niet dat ik nu moet boeten voor hun levenswijze. Wij hebben het goed en dat hadden zij ook kunnen hebben. Bv als ze in hun eerste koophuis waren blijven wonen, woonden ze nu hypotheekvrij. Maar nee, het moest alsmaar groter en groter. Een dikke (geleende) auto, die van ons was maar een halve auto. Zoiets was te minderwaardig.
    Wat ik met mijn verhaal wil zeggen is dat je niet te lang moet zeulen. Haar zeggen waar het op staat. Absoluut niets lenen en je handen ervan af trekken als ze niet wil. En je vader en moeder aanspreken.
    Ik wens je veel succes en wijsheid.

    BeantwoordenVerwijderen